«Բարսելոնայի» նկատմամբ հաղթանակը վերջ դրեց անհաջողությունների շարքին, բայց բացեց ներքին մի ճեղք, որն ի վերջո կասեցրեց Խաբի Ալոնսոյի նախագիծը

Այդ օրը «Ռեալ Մադրիդը» հաղթեց «Բարսելոնային» հինգ անհաջող «Կլասիկոներից» հետո (չորս պաշտոնական և մեկ ընկերական), և ինչ-որ բան, պարադոքսալ կերպով, ներսից կոտրվեց։ Խաբի Ալոնսոյի թիմը երբեք այսպես չէր «կրծել» «Բարսային». նրանք կարողացան «չորացնել» Պեդրիին, ինչը հազվադեպ տեսնված բան է, և ճգնաժամն ու կասկածները տեղափոխեցին Հանսի Ֆլիկի ճամբար։ Դա հպարտության, հեղինակության և ճանաչելի ֆուտբոլի երեկո էր։ Այն «ռոքնռոլը», որը տոլոսացի մարզիչը խոստացել էր Վալդեբեբասում իր առաջին օրը, վերջապես հայտնվեց «Բեռնաբեուում»։ Բայց այդ խաղը, փոխանակ լիներ մեկնարկային կետ, դարձավ «սերուցքայինների» քաոսի սկիզբը։

Պարադոքսն ակնհայտ է. «Մադրիդը» հաղթեց, համոզեց և տիրեց... սակայն կորցրեց ուղղության վերահսկողությունը։ Հետագա մարտավարական փոփոխությունը Վինիսիուսին ուղարկեց պահեստայինների նստարան։ Բրազիլացին կորցրեց ինքնատիրապետումը, իսկ հանդերձարանը հասկացավ ուղերձը։ Ավելի ճիշտ՝ օգտվեց առիթից։ Կազմը հարձակման անցավ, և ակումբի առաջին քայլը ոչ թե մարզչին սատարելն էր, այլ ռազմավարական ակտիվը պաշտպանելը. «զգույշ եղեք Վինիսիուսի հետ», ում պայմանագիրն ավարտվում է 2027-ի հունիսին, և ում երկարաձգումը առանցքային է թե՛ սպորտային, թե՛ տնտեսական առումով։ Ակումբը չէր կարող թույլ տալ, որ իրենց նկատմամբ կիրառվեր իրենց իսկ մեթոդը՝ կորցնել աստղին անվճար։

Այդ «Կլասիկոյի» թաքնված գինը

Այդ պահից սկսած լուրերն անդադար էին, և Խաբի Ալոնսոն առաջին անգամ հայտնվեց թիրախում։ Ասում էին՝ մարզումները չափազանց երկար են, չափից դուրս մարտավարական. շատ ընդհատումներ, շատ ուղղումներ, տեսանյութերի երկար դիտումներ, որոնք խլում էին խաղի բնականոն ընթացքը։ Եվ ամենակարևորը՝ մի պահանջկոտություն, որը մինչ այդ անհայտ էր։ «Ինձ համար դա շատ արժեքավոր ու դրական հաղորդագրություն էր։ Վինին սրտանց խոսեց այն մասին, թե ինչ է նշանակում այս ակումբն իր համար։ Ինձ համար ամենակարևորն այն է, ինչ նա ասաց թիմակիցներին։ Չորեքշաբթի օրվանից թեման փակված է, և մենք մտածում ենք ապագայի մասին»,- ասել էր Խաբին, ով այդ պահին ամեն ինչ հասկացել էր։ Կա՛մ պետք է զիջեր որոշ հարցերում, կա՛մ հեռանար։

Դժգոհությունն սկսեց աճել անգամ որոշ «ծանրքաշայինների» շրջանում, և հանդերձարանը հզորացավ։ «Կլասիկոյում» հաղթելուց հետո այդ առաջին ազդակը բավական էր, որ խաղացողները հասկանային մի բան՝ այստեղ տերն իրենք են։ Մարզիչը մնաց առանց թիկունքի, առանց աջակցության, և այն հեղափոխությունը, որ նա ցանկանում էր իրականացնել, մահացավ դեռ բավարար դաշնակիցներ չունեցած։

Անչելոտին կանխատեսել էր... և դարաշրջանի ավարտը

Սա նոր սցենար չէր Վալդեբեբասում։ Կառլո Անչելոտին դեռ անցյալ մրցաշրջանում զգուշացրել էր իր շտաբին, որ ոչինչ հնարավոր չի լինի անել, եթե պաշտպանական նվիրվածությունը մնա նվազագույն մակարդակի վրա։ Դա ոչ թե կանխազգացում էր, այլ տվյալներ՝ վազած կիլոմետրեր, բարձր ինտենսիվության ջանքեր։ Խաբի Ալոնսոյի հետ պատահեց նույնը։ Թիմը դադարեց վազել և դադարեց հավատալ։ Սկզբնական շրջանի խեղդող ճնշումից (pressing) անցում կատարվեց մի «Մադրիդի», որը նորից նահանջում էր, սպասում իրադարձություններին և հույսը դնում միայն անհատական տաղանդի վրա։ Դա մարզչի գաղափարը չէր, ով հեռացավ այն զգացողությամբ, որ իրեն պետք էր ավելի շատ ժամանակ... և ամենակարևորը՝ ավելի շատ կամք ֆուտբոլիստների կողմից։

Այդ «Կլասիկոյից» հետո քաոսը տիրեց «Մադրիդին»։ Ոչինչ այլևս նույնը չեղավ մի կազմում, որը «գայլի ականջն էր տեսել», երբ ակումբը խաղադրույք էր կատարել ավելի միջամտող մարզչի վրա։ Պայքարը կարճ էր և անհավասար։ Խաղացողները հեշտությամբ հաղթեցին։ Սոցցանցերում և առանձնազրույցներում մեկ ներողությունը բավական էր, որպեսզի հանդերձարանի բանալիները հանձնվեին նրանց։

Այժմ «Բեռնաբեուն» այս շաբաթ օրը ականատես կլինի սպորտային մի շրջափուլի փակմանը։ Գնդակը վերջնականապես ֆուտբոլիստների դաշտում է. այլևս չկան արդարացումներ կամ հայացքներ դեպի պահեստայինների նստարան։ Ժամանակն է դուրս գալ խոտածածկ, դեմքով կանգնել իրականությանը... և դիմակայել տեղացող հարվածներին։